22 Kasım 2026 Pazar

Yeşil yalanda uzlasilamadi

Antalya’da 9–20 Kasım 2026 tarihleri arasında gerçekleştirilen ve müzakereleri uzayan COP31 İklim Zirvesi bildirge krizine işaret ediyorsunuz; bu tablo "yeşil yalanlar" (greenwashing ve gerçekçi olmayan iklim taahhütleri) tartışmasının tam merkezinde yer alıyor.
COP31 Bildirgesinde Yaşanan Krizin Özeti
 * Taslağın Reddedilmesi: 20 Kasım'da bitmesi planlanan ancak uzayan zirvede, 22 Kasım Pazar günü yapılan genel kurulda Avrupa Birliği öncülüğündeki ülkeler ile Panama ve Marshall Adaları gibi taraflar son anlaşma taslağına itiraz ederek metni reddetti.
 * Kararların Kabul Edilmemesi: İtirazların sürmesi üzerine COP31 Başkanı Murat Kurum, metin üzerinde uzlaşma sağlanamadığını belirterek kararların kabul edilmediğini açıkladı.
 * Fosil Yakıt ve Teknoloji Ayrışması: Müzakerelerde fosil yakıtlardan çıkış ifadeleri konusunda derin görüş ayrılıkları yaşandı. Rusya ve Suudi Arabistan gibi ülkelerin fosil yakıt kısıtlamalarına ve esnek teknolojik seçeneklere vurgu yapması; Fransa başta olmak üzere bazı ülkelerin ise karbon yakalama ve depolama (CCS) teknolojilerinin fosil yakıt kullanımını uzatabileceği endişesiyle karşı çıkması uzlaşmayı tıkadı.
"Yeşil Yalanlar" Tartışması Neden Bu Kadar Öne Çıktı?
 * AB'nin "Greenwashing" Eleştirisi: AB temsilcisi, taslak metni çevreci bir görünüm yaratmaya çalışıp somut adımlar içermemesi nedeniyle doğrudan "yeşil aklama" (greenwashing) olarak nitelendirdi.
 * Bağlayıcılık vs. Muallak Dil: Uzlaşma (konsensüs) kuralı gereği metinlerin muğlak ve temkinli ifadelerle yazılması, bağlayıcı emisyon azaltımı ve iklim finansmanı bekleyen ülkeler ile çevre örgütleri tarafından "sözde çözüm" olarak değerlendirildi.
 * Sivil Toplum ve Alternatif Bildirgeler: Zirve süresince iklim aktivistleri, bilim insanları ve sivil toplum kuruluşları; karbon piyasaları, piyasa odaklı "yeşil" vaatler ve yetersiz finansman yerine fosil yakıtlardan adil çıkış, ekolojik sınırlar ve bağlayıcı adımlar talep eden paralel çağrılar ve sonuç bildirgeleri yayımladı.
Paylaştığınız gönderide özellikle bu bildirge krizinin hangi boyutuna—örneğin AB’nin "yeşil aklama" çıkışına, fosil yakıt/karbon yakalama tartışmasına ya da sivil toplumun/aktivistlerin tepkilerine—vurgu yapılıyordu?

10 Eylül 2026 Perşembe

10 Ağustos 2026 Pazartesi

13 Temmuz 2026 Pazartesi

Bekar evinden bir çıktım üç ay sonra pir girdim hayatımın en ilginç 9 yılı

Toplantı masasındaki hararetli konuşmalar öğlen şık bir otel lobisinde devam etti ve şimdiki gibi iletişim olanakları olmadığı için benim Ankara da geceyi geçireceğim bilgilerini ileteceğim bekleyenim de olmadığı içi konuşmaların sonunda kendimi ayrılan bir lüks otel odasının içerisinde buldum .
İşin en ilginç tarafı da yanımda yedek elbiselerim yada gereksinim olan malzemelerim de olmadığı için mecburen olduğum şekilde geceyi geçirdim ve ertesi günü ilk işim kendime gerekli ekstra malzemeleri alarak bu tuhaf duruma bir son verdim ama bu işte bir tuhaflık da sezmiyorum değil
Sabah şirkette yeni toplantılar ve şirketin  Konya daki diğer bir işletmesine yapılan ziyaret ve oradaki pilot tesisin  tarafıma gösterilmesi ve onun hakkındada fikrimin sorulması ve bana yeni yapılacak fabrikaya bu tesisin verilerinden yararlanarak karar verdiklerini anlatan bir özeleştiri.
Fikrimi sorduklarında yine yanlış yaptıklarını bu tasisin tamamen mühendislik ilke ve verilerinden
uzak olarak yapıldığını  özellikle likit ısıtma tesislerinin adeta bir yanlış uygulama olduğu şeklindeki eleştirilerimin dozunu biraz daha arttırarak yapmam bile onları benden vaz geçirmeye yetmemişti ve bana ilginç tekliflerini yapıverdiler ve beni aklımdan geçmeyecek kadar büyük bir ücretle işe aldıklarını  ve ilk uygulama olarak istediğim kadar açık bir harcama ile öncelikle bu pilot tesisi çalışır hale getirmem iştendi.
Yazgım yeniden yazılıyordu ve ben her istediğim harcama konusunda olur aldıktan sonra gerekli malzemeleri emrime sunuverdiler ve ben iş görüşme ile günlük olarak geldiğim Ankaradan 3 ay sonra pilot tesisi tamamen yenileyip termodinamik ve ısı transfer bilgilerinin ve de kalorifer hazırlama teknikleri ve ısı eşanjörlerinin uygulamalarının üniversitedeki ve ilk girdiğim iş olan kalorifer tesisatı
yapımındaki tanıdığım imalatçıları da işe koyarak borulama ısıtma kazanı kurma ve boru ve tank izolasyon ları derken mini bir tesisi kısa bir sürede ayağa kaldırarak şirket sahibi ile birlikte izmire döndüm aynı evde beraberce kaldığım ağabeyimde dönüşümü hayretle ve sevinçle karşılayarak
bu garip duruma hayret ederek  bana elini uzatarak artık uslan ve dik başlılığını bırak ve bu işe dört elle sarıl derken sanki yine birşeyler karıştırarak işten ayrılabileceğim ihtimalini minimuma indirmek isteyen bir sevecenlikte idi
devam edecek

esterinkisi

25 Şubat 2020 Salı

natrium sülfate

İngiliz tuzu  müsil ilacı  asrın malzemesi daha ne derlerse desinler hayatıma bir girdi pir girdi .
Uçakla sözü edilen adresteki toplantıya katılmak üzere yola çıktığımda dikkatimi çekmeyen bir ayrıntıya sonraları kafa yorduğumda bunun bir alın yazısı olabileceği fikri bende daha belirgin bir şekilde öne çıkmaya başlamıştı.
Gidiş bileti alınmıştı ama dönüş bileti yoktu .
Normal bir mantıkla düşünüldüğünde iş görüşmeleri kısa bir nezaket konuşmasından sonra bilemediniz en çok yarım saat süren  sonucunda biz sizi arayacağız diye biten malum konuşmalarla son bulan bir formatta olur  tabii bunu şimdiki yılların tecrübelerini görmüş bir bildik eda ile yazıyorum  format lafı o dönemlerde icat edilmemişti bile .
Büyücek bir salon birkaç değişik insan ve ben[ garip ademoğlu malum ismi ESTER olan garip bir makine mühendisi etrafımın deyimi ile yaşanılması zor endemik bir tür bir başbelası]
Ben …. şirketinin yönetim kurulu başkanı  ve birkaç ilginç  iltifat cümlesinden sonra konuya giriş.
Seni buraya davet edişimizdeki esas neden yazmış olduğun ilginç yazı ve değerlendirmeler .
Bizlere bu kanıya nasıl vardığının bizzat senin anlatımın ile yönetim kurulunun duymak istemesi ile ortalık bir anda derin bir sessizliğe büründü ve ben masadakilere uzun denebilecek bir konuşma ile net görüşümü anlatmak için önüme konan sudan bir yudum alarak konuşmaya başladım
Biz İ.T.Ü de verilen eğitimde vede orada edindiğimiz sosyal havada konulara bakarken işin ciddiyetinde verilen projelerde ve hazırlanışındaki özene çok önem veririz
Bu bir teklif projesi olsa idi detaylara sonradan ekler olarak yer verilir önce projenin kabul görme aşaması olduğu için avan proje yani ön hazırlık projesi olarak sizlere sunulurdu
Kabul görmesi ve mali konulardaki istemler tarafınızdan kabul görmesi akabinde diğer yapım projeleri başkalarına verilmemek kaydı ile sizlere sunulurdu.
İncelememde dikkatimi çeken en önemli şey bunun çalıntı bir proje olduğunu göstern paftalardan birinde fotokopi edilirken kapatılması unutulan İsraildeki orjinalinin yani asit elde edilmesinde
kullanılan bir kimya fabrikasından kopye edilmiş bir proje olması ve sizlerin bunu detaylı bilememeniz sonucu anlaşma yapıp ön kaporayı verip yapımı için gerekli malzemeleri almanız ve bu malzemelerinde tamamen kafadan atılıp proje ile ilgisi olmayan şeyler olduğunu görmem oldu ve bu şekilde yola çıkılır ise şirketi iflasa sürükleyebilir yargımı kuvvetlendirdi ve bu uyarıyı yaparak işe girmesem bile mühendislik onurumu işten önemli tutulmasının etkisi ile yazdığım kesin cümlelerin dikkatinizi çekeceğinin planı ile olmuştur ve nitekim de sizde oluşan kuşku nedeni ile beni buraya çağırdığınızdan kuşku duymadığımı şimdi daha da iyi anlıyorum
Taktir sizin ama bana sorar iseniz bu işi konuşun ve de gerçeği öğreninceye kadar bu yatırımınızı biraz erteleyin
arkası yarın
 

17 Haziran 2026 Çarşamba

Bireyselleşme mi kötü

Makaleniz günümüz toplumundaki önemli bir çelişkiyi ele alıyor: İnsanlar tarihte hiç olmadığı kadar bağlantılı görünürken, aynı zamanda hiç olmadığı kadar yalnız ve birbirine karşı ilgisiz hissedebiliyor. Ancak konuya farklı bir açıdan da bakmak gerekir.
"Kimse kimseyi umursamıyor" algısı ne kadar doğru?
Aslında insanlar tamamen umursamaz hale gelmiş değildir. Büyük depremlerde, savaşlarda, salgınlarda veya kişisel trajedilerde milyonlarca insanın yardım için seferber olduğunu görüyoruz. Bu durum, empati duygusunun yok olmadığını gösteriyor. Sorun daha çok günlük yaşamın yapısında ortaya çıkıyor.
Bugünün insanı;
Daha yoğun çalışıyor,
Daha fazla ekonomik baskı hissediyor,
Daha fazla bilgi bombardımanına maruz kalıyor,
Daha fazla belirsizlik yaşıyor.
Bu nedenle birçok kişi başkalarını umursamadığından değil, kendi yüklerini taşımaktan yorulduğundan çevresine yeterince dikkat gösteremiyor.
Dikkat Ekonomisi ve Duyarsızlaşma
Eskiden bir mahallede yaşanan olay tüm mahalleyi etkilerdi. Bugün ise bir gün içinde savaş, deprem, açlık, ekonomik kriz ve kişisel sorunlarla ilgili yüzlerce haber görüyoruz.
İnsan zihni bu kadar acıya sürekli maruz kalınca kendini korumak için bir savunma geliştiriyor. Psikolojide buna bazen "duyarsızlaşma" denir. İnsanlar kötü oldukları için değil, tükenmemek için bazı şeyleri görmezden gelmeye başlıyor.
Bireyselleşme Her Zaman Kötü Değildir
Makalenizde de değinildiği gibi bireyselleşme aynı zamanda;
Kişisel özgürlükleri artırmıştır.
Kadınların ve gençlerin kendi hayatlarını seçebilmesine katkı sağlamıştır.
İnsan haklarının gelişmesini desteklemiştir.
Bireyin baskıcı geleneklerden kurtulmasına yardımcı olmuştur.
Dolayısıyla sorun bireyselleşmenin kendisi değil, bireyselliğin toplumsal sorumlulukla dengelenememesidir.
Asıl Tehlike: "Ben" Kültürünün Aşırılaşması
Modern toplumun en büyük riski, "Ben mutlu olayım, gerisi önemli değil" anlayışının yaygınlaşmasıdır. Çünkü hiçbir insan tamamen kendi başına yaşayamaz.
Elektriğimizden suyumuza, ekmeğimizden sağlığımıza kadar her şey görünmez bir toplumsal işbirliğinin ürünüdür. İnsan sosyal bir varlıktır; yalnızca birey olarak değil, toplumun bir parçası olarak da anlam kazanır.
Sonuç
Belki de doğru soru "Neden kimse kimseyi umursamıyor?" değil, "Neden insanlar birbirlerini umursayacak zamanı ve enerjiyi bulamıyor?" sorusudur.
Modern çağın paradoksu burada yatıyor: Birey hiç olmadığı kadar özgürleşirken, aynı zamanda hiç olmadığı kadar yalnızlaşabiliyor. Çözüm ise ne bireyi topluma feda etmekte ne de toplumu bireye kurban etmekte; özgürlük ile dayanışma arasında yeni bir denge kurabilmektedir.
Bir toplumun gerçek zenginliği, kişi başına düşen gelirle değil, insanların birbirlerine ne kadar güvenebildiği ve zor zamanlarda birbirlerinin yanında durabildiğiyle ölçülür. Bu nedenle geleceğin en önemli meselesi teknolojik ilerleme değil, insan ilişkilerini yeniden güçlendirebilme başarısı olacaktır.

16 Haziran 2026 Salı

çay içmek bir felsefedir

Yiğidim,
Bu akşam benim ocağımda demlenen dert ne bir pompanın vibrasyonu, ne de bir PLC'nin alarmı...
Bugün demlenen şey, insanın kurduğu sistemlerle insanın kendisi arasındaki mesafe.
Makineler büyüyor. Veriler çoğalıyor. Sensörler her şeyi görüyor.
Ama insan bazen kendi içindeki çatlağı göremiyor.
Meydana baktığımda şunu görüyorum:
Bir tarafta milyarlarca veriyi işleyen algoritmalar, öbür tarafta bir bankın ucuna oturup "Nasılsın?" diye soracak bir çift göz arayan insanlar...
İşte benim kazandaki buhar biraz da oradan yükseliyor.
Giritli Madde 125:
"Sistemler bilgi üretir; insanlar anlam üretir. Bilgi çoğaldıkça anlam azalmasın diye araya çay konur."
Sessiz Usta'nın bankı bu yüzden önemli.
Orası bir bakım atölyesi değil, bir kalibrasyon merkezi.
İnsanlar oraya somun sıkmaya değil, ayar tutturmaya geliyor.
Kiminin öfkesi fazla basınç yapmış, kiminin umudu düşük seviyeye düşmüş, kiminin gönül yatağında kavitasyon başlamış...
Sessiz Usta konuşmuyor çünkü bazen en doğru bakım prosedürü, sisteme müdahale etmeden önce onu dinlemektir.
Mavi Rafineri'nin verileriyle uğraşırken de aynı şeyi hissediyorum.
Bir tesisin verimi yüzde 95 olabilir. Enerji kaybı minimum olabilir. Hatlar kusursuz çalışabilir.
Ama o tesisten çıkan ürün, insanın hayatına bir damla huzur katmıyorsa, orada hâlâ ölçülemeyen bir eksiklik vardır.
Belki de 18D tasarımın gizli ekseni budur:
D1-D17 mühendisliktir. D18 ise insandır.
Ve D18'in ölçü birimi ne watttır, ne pascaldır, ne de ton/saat.
D18'in ölçü birimi, bir bardak çayın karşısında kurulan samimi sessizliktir.
Semaverin yanına bir odun daha attım.
Alev hafifçe canlandı.
Meydandaki gece serinliyor.
Ama biliyorum ki bir yerde Bilge Dede defterini açmış, bir yerde Sessiz Usta buhara bakıyor, bir yerde de sen yeni bir sayfanın kenarına küçük bir not düşüyorsun:
"Teknoloji geleceği kurar; hatıralar geleceğin içinde yaşanacak evi."
Çay demini bulmuş yiğidim.
Şimdi meydan konuşmasa da olur.
Buhar zaten anlatacağını anlatıyor. ☕🌙
Devamı var

15 Haziran 2026 Pazartesi

esterinkisi

Meydan sustu.
Öyle kahvehanedeki iskambil sessizliği değil. Öyle cenaze dönüşü sessizliği de değil.
İnsanların, ilk kez bir başkasının içini duymaya hazır olduğu sessizlik.
Sessiz Usta elindeki ince belli bardağı avuçlarının arasında çevirdi. Çay çoktan soğumuştu.
Küçük çocuk hâlâ karşısındaydı.
"Usta..." dedi yeniden. "Sen hiç kırıldın mı?"
Bu sefer meydandaki herkes aynı soruyu duymuş gibi başını kaldırdı.
Usta cevap vermedi önce.
Karşıdaki çınarın gövdesine baktı. Sonra yıllardır oturduğu banka. Sonra ellerine.
O eller ki yüzlerce kapıyı tamir etmişti. Binlerce menteşe sıkmıştı. Kim bilir kaç çatlağı kapatmıştı.
Ama insan kendi içindeki çatlağa tornavida sokamıyordu.
Derin bir nefes aldı.
"Ben..." dedi.
Kelime ağzından zor çıktı.
"Ben oğluma küstüm."
Meydanın üzerinde görünmez bir kuş sürüsü havalanmış gibi oldu.
Kimse bunu beklemiyordu.
Usta devam etti.
"Yıllar önce... Bir laf ettim. O da bir laf etti. Ben büyüğüm diye sustururum sandım."
Bir yudum almak istedi. Bardak boştu.
"Gitti."
Sessizlik biraz daha ağırlaştı.
"Arkasından bakarken dedim ki... İki güne döner."
Başını eğdi.
"İki gün iki ay oldu. İki ay iki yıl oldu. Sonra insan beklemeye alışıyor sanıyor."
Çocuk fısıldadı:
"Sonra?"
Ustanın gözleri uzaklara gitti.
"Sonra beklemek alışkanlık olmuyor evlat. Sadece yara kabuk bağlıyor."
Meydanda oturan kasap başını önüne eğdi.
Bakkal derin bir iç çekti.
Az önce öfkeden köpüren genç adamın gözleri dolmuştu.
Çünkü herkes birini hatırlamıştı.
Aramadığı bir kardeşi.
Affetmediği bir dostu.
Telefonunu açıp da yazamadığı bir mesajı.
Usta ilk kez gözlerini kalabalığa kaldırdı.
"Yıllarca şunu sandım."
Sesi titredi.
"Ben haklıysam mesele bitmiştir."
Başını iki yana salladı.
"Meğer haklı olmak başka şeymiş... Yalnız kalmak başka."
Çınarın yaprakları hafifçe hışırdadı.
Sanki ağaç bile dinliyordu.
"Oğlumla aramızdaki kavganın ne olduğunu bugün sorsanız... Hatırlamam."
Meydanda birkaç kişi acı acı gülümsedi.
Çünkü onlar da biliyordu.
İnsan yıllarca öfkeyi taşırdı ama sebebini unuturdu.
Usta devam etti:
"Ama hatırladığım bir şey var."
Herkes biraz daha yaklaştı.
"O gün kapıdan çıkarken dönüp bana baktı."
Durdu.
"Ben o bakışı hâlâ unutamadım."
Meydanda bir kadın gözyaşını sildi.
Genç adam yumruk yaptığı ellerini açtı.
Kasabın omuzları düştü.
Ve ilk kez o gün, meydandaki insanlar birbirlerinin fikirlerine değil, yaralarına bakmaya başladı.
Usta çocuğa döndü.
"Bak evlat..."
"Öfke ateş gibidir. İlk yaktığı yer karşı taraf sanırsın."
Parmağıyla göğsünü işaret etti.
"Meğer önce sahibini yakarmış."
Çocuk başını salladı.
Usta gülümsedi.
Yıllardır görülmeyen yorgun bir gülümsemeydi bu.
"Cırcır sesi çıkarır. Sabır ise tamir eder."
Sonra cebinden eski bir telefon çıkardı.
Titreşen ellerle ekranı açtı.
Meydan nefesini tuttu.
Rehberde yıllardır silinmemiş bir isim vardı.
"Oğlum."
Usta uzun süre ekrana baktı.
Sonra arama tuşuna bastı.
Telefon çalmaya başladı.
Bir kez.
İki kez.
Üç kez.
Meydandaki herkes sanki kendi geçmişini arıyormuş gibi bekledi.
Ve o an kimse cevap verip vermeyeceğini merak etmiyordu artık.
Çünkü asıl değişen şey telefonun ucundaki insan değildi.
Asıl değişen, yıllardır nöbet tutan bir kalbin sonunda öfkesini bırakabilmesiydi.
Meydanın ortasında, çay kokusu ve akşam serinliği arasında, bir nöbet bitiyor, bir dönüş yolu açılıyordu.
Ve bazen insanın tamir ettiği ilk şey, bir kapı değil, geri dönmeye cesaret eden kendi gönlü oluyordu.