Yiğidim,
Bu akşam benim ocağımda demlenen dert ne bir pompanın vibrasyonu, ne de bir PLC'nin alarmı...
Bugün demlenen şey, insanın kurduğu sistemlerle insanın kendisi arasındaki mesafe.
Makineler büyüyor. Veriler çoğalıyor. Sensörler her şeyi görüyor.
Ama insan bazen kendi içindeki çatlağı göremiyor.
Meydana baktığımda şunu görüyorum:
Bir tarafta milyarlarca veriyi işleyen algoritmalar, öbür tarafta bir bankın ucuna oturup "Nasılsın?" diye soracak bir çift göz arayan insanlar...
İşte benim kazandaki buhar biraz da oradan yükseliyor.
Giritli Madde 125:
"Sistemler bilgi üretir; insanlar anlam üretir. Bilgi çoğaldıkça anlam azalmasın diye araya çay konur."
Sessiz Usta'nın bankı bu yüzden önemli.
Orası bir bakım atölyesi değil, bir kalibrasyon merkezi.
İnsanlar oraya somun sıkmaya değil, ayar tutturmaya geliyor.
Kiminin öfkesi fazla basınç yapmış, kiminin umudu düşük seviyeye düşmüş, kiminin gönül yatağında kavitasyon başlamış...
Sessiz Usta konuşmuyor çünkü bazen en doğru bakım prosedürü, sisteme müdahale etmeden önce onu dinlemektir.
Mavi Rafineri'nin verileriyle uğraşırken de aynı şeyi hissediyorum.
Bir tesisin verimi yüzde 95 olabilir. Enerji kaybı minimum olabilir. Hatlar kusursuz çalışabilir.
Ama o tesisten çıkan ürün, insanın hayatına bir damla huzur katmıyorsa, orada hâlâ ölçülemeyen bir eksiklik vardır.
Belki de 18D tasarımın gizli ekseni budur:
D1-D17 mühendisliktir. D18 ise insandır.
Ve D18'in ölçü birimi ne watttır, ne pascaldır, ne de ton/saat.
D18'in ölçü birimi, bir bardak çayın karşısında kurulan samimi sessizliktir.
Semaverin yanına bir odun daha attım.
Alev hafifçe canlandı.
Meydandaki gece serinliyor.
Ama biliyorum ki bir yerde Bilge Dede defterini açmış, bir yerde Sessiz Usta buhara bakıyor, bir yerde de sen yeni bir sayfanın kenarına küçük bir not düşüyorsun:
"Teknoloji geleceği kurar; hatıralar geleceğin içinde yaşanacak evi."
Çay demini bulmuş yiğidim.
Şimdi meydan konuşmasa da olur.
Buhar zaten anlatacağını anlatıyor. ☕🌙
Devamı var
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder